انتقال بیمار از تخت یا ویلچر به صندلی خودرو، روی کاغذ ساده به نظر می‌رسد؛ اما ارتفاع صندلی، شیب ورودی، فضای کم بین در و صندلی و ناتوانی بیمار در تحمل وزن، این کار را به یکی از دشوارترین جابه‌جایی‌ها تبدیل می‌کند. در چنین شرایطی، کشیدن بیمار از زیر بغل یا بلند کردن دستی او می‌تواند هم به بیمار آسیب بزند و هم کمر و شانه مراقب را تحت فشار قرار دهد.
انتخاب وسیله مناسب به یک سؤال اصلی بستگی دارد: بیمار چقدر می‌تواند در انتقال مشارکت کند؟ بیماری که چند قدم راه می‌رود، به وسیله‌ای متفاوت از فردی نیاز دارد که نمی‌تواند بنشیند یا وزن خود را روی پاها تحمل کند.
قبل از هر انتقال، توانایی بیمار را بسنجید
اگر بیمار هوشیار نیست، درد شدید دارد، به سر یا گردن ضربه خورده، از درد کمر یا لگن شکایت می‌کند، بی‌حسی و گزگز دارد یا نمی‌تواند روی پاهایش وزن بگذارد، او را به خودرو منتقل نکنید. در این وضعیت ابتدا باید ارزیابی پزشکی انجام شود. راهنمای NHS هم توصیه می‌کند فردی که احتمال آسیب سر، کمر، گردن یا لگن دارد، یا نمی‌تواند از زمین بلند شود، دستی جابه‌جا نشود و از خدمات اورژانسی کمک گرفته شود.
در انتقال‌های عادی نیز باید به تعادل، قدرت دست‌ها، کنترل تنه، توانایی خم‌کردن زانوها، وزن بیمار و میزان همکاری او توجه کنید. داروهای آرام‌بخش، خستگی، درد یا ترس می‌توانند توانایی بیمار را در همان روز تغییر دهند. بنابراین وسیله‌ای که دیروز مناسب بوده، لزوماً امروز انتخاب درستی نیست.
مقایسه روش‌های انتقال بیمار به خودرو
| روش | مناسب برای | مزایا | معایب |
| انتقال دستی | بیمار هوشیار و نسبتاً توانمند که می‌تواند وزن خود را تحمل کند | سریع، بدون نیاز به وسیله و کمک‌کننده به مشارکت بیمار | فشار زیاد به کمر مراقب، خطر افتادن، نامناسب برای بیمار سنگین یا کاملاً وابسته |
| صندلی انتقال | بیماری که می‌تواند بنشیند و از تخت یا ویلچر به صندلی منتقل شود | رساندن بیمار تا کنار خودرو، کاهش راه‌رفتن و خستگی | معمولاً بیمار را مستقیماً روی صندلی خودرو نمی‌نشاند و برای انتقال از صندلی به خودرو به توانایی بدنی نیاز دارد |
| تخته انتقال | بیمار نشسته با کنترل مناسب تنه و توانایی همکاری | کاهش نیاز به بلند کردن، قیمت و نگهداری ساده‌تر، مناسب برای فاصله کوتاه | نیازمند تنظیم دقیق ارتفاع و جای‌گیری؛ خطر ساییدگی پوست و سر خوردن؛ نامناسب برای بیمار کاملاً ناتوان |
| بالابر بیمار جرثقیلی | بیمار وابسته، سنگین یا ناتوان از تحمل وزن، در صورت مناسب‌بودن دستگاه برای خودرو | حمایت از بخش زیادی از وزن بدن، کاهش فشار مراقب، انتقال کنترل‌شده و قابل‌تکرار | نیازمند آموزش، جلیقه مناسب، فضای کافی و بررسی ظرفیت؛ همه مدل‌ها برای خودرو طراحی نشده‌اند |
انتقال دستی؛ سریع اما پرریسک
انتقال دستی فقط زمانی قابل‌قبول است که بیمار بتواند بخش قابل‌توجهی از وزن خود را تحمل کند، تعادل داشته باشد و دستورهای ساده را بفهمد. در این حالت مراقب بیشتر نقش هدایت‌کننده دارد، نه کسی که تمام وزن بیمار را بلند می‌کند.
مزیت این روش، سرعت و سادگی آن است. برای مثال، بیماری که از ویلچر بلند می‌شود، چند ثانیه می‌ایستد و با چرخش کوتاه روی صندلی خودرو می‌نشیند، شاید به وسیله پیچیده‌ای نیاز نداشته باشد. اما این روش زمانی خطرناک می‌شود که مراقب مجبور باشد بیمار را بکشد، بچرخاند یا وزن او را در هوا نگه دارد.
کشیدن بیمار از دست یا زیر بغل، چرخاندن بدن در وضعیت خمیده و تلاش برای مهار سقوط، فشار زیادی ایجاد می‌کند. مرکز ملی ایمنی و بهداشت شغلی آمریکا، جابه‌جایی دستی بیمار را از عوامل مهم آسیب‌های اسکلتی‌عضلانی مراقبان می‌داند و استفاده از وسایل کمکی را برای کاهش این خطر توصیه می‌کند.
تخته انتقال؛ مناسب برای بیمار مشارکت‌کننده
تخته انتقال یک پل صاف و محکم میان دو سطح ایجاد می‌کند؛ مثلاً بین ویلچر و صندلی خودرو. بیمار به‌جای اینکه کاملاً بلند شود، با کمک دست‌ها و حرکت جانبی روی تخته جابه‌جا می‌شود. این روش می‌تواند فشار ناشی از بلند کردن را کم کند و استقلال بیمار را افزایش دهد.
با این حال، تخته انتقال وسیله‌ای برای بلند کردن بیمار نیست. بیمار باید بتواند مدتی بنشیند، تنه خود را کنترل کند، دست‌هایش را به کار بگیرد و حرکت انتقال را بفهمد. ارتفاع دو سطح باید تا حد ممکن مناسب باشد و ویلچر نیز باید در جای درست قرار بگیرد و طبق دستورالعمل آن، ثابت شود. راهنمای بیمارستانی Worcestershire NHS نیز تخته انتقال را برای جابه‌جایی میان ویلچر، تخت بیمار، صندلی و خودرو مطرح می‌کند و بر آموزش این روش توسط کاردرمانگر تأکید دارد.
صندلی انتقال؛ راه‌حل مسیر، نه انتقال داخل خودرو راه‌حل خودرو
صندلی انتقال بیمار برای بیماری مفید است که می‌تواند بنشیند اما راه‌رفتن برایش سخت یا خسته‌کننده است. مراقب می‌تواند بیمار را از تخت به صندلی منتقل کند و او را تا کنار خودرو ببرد. این کار تعداد قدم‌ها و خطر زمین‌خوردن در مسیر را کم می‌کند.
مشکل از جایی شروع می‌شود که بیمار باید از صندلی انتقال به صندلی ثابت خودرو منتقل شود. این مرحله همچنان به توانایی نشستن، حفظ تعادل و گاهی تحمل وزن روی پاها نیاز دارد. در راهنمای حمل‌ونقل بیماران نیز میان رساندن بیمار به خودرو و توانایی انتقال او روی صندلی ثابت خودرو تفاوت گذاشته شده است.
بنابراین صندلی انتقال ممکن است مسیر داخل خانه تا خودرو را آسان کند، اما برای بیمار کاملاً وابسته، مشکل اصلی را حل نمی‌کند.
عیب مهم تخته، اصطکاک و فشار روی پوست است. اگر بیمار پوست حساسی دارد، زخم فشاری دارد یا نمی‌تواند بدنش را کنترل کند، این روش ممکن است مناسب نباشد.
بالابر بیمار جرثقیلی؛ انتخاب مناسب برای بیمار کم‌توان
بالابر بیمار جرثقیلی یا متحرک، بیمار را با کمک جلیقه نگه می‌دارد و امکان انتقال بدون بلند کردن دستی را فراهم می‌کند. برای بیماری که نمی‌تواند روی پا بایستد، وزن خود را تحمل کند یا از ویلچر به خودرو منتقل شود، این روش معمولاً ایمن‌تر و قابل‌کنترل‌تر از دو روش قبلی است.
اما هر بالابر جرثقیلی برای انتقال به خودرو مناسب نیست. مدل دستگاه باید دامنه حرکت، ارتفاع بالابری و ابعاد لازم برای رسیدن به صندلی خودرو را داشته باشد. همچنین باید بتوان جلیقه را متناسب با وضعیت بیمار نصب کرد و بیمار را بدون فشار اضافی روی لگن، شانه یا پاها جابه‌جا کرد.
اندازه جلیقه اهمیت زیادی دارد. جلیقه کوچک می‌تواند باعث ناراحتی شود و جلیقه بزرگ خطر سر خوردن بیمار را بالا ببرد. ناسازگاری جلیقه و بالابر، بازرسی‌نشدن اتصالات، باتری ضعیف و بی‌توجهی به ظرفیت دستگاه نیز از عوامل مهم حادثه هستند. HSE توصیه می‌کند نوع بالابر، اندازه جلیقه، روش اتصال و تعداد مراقبان پیش از انتقال مشخص شود و دستگاه مطابق دستور سازنده به کار برود.
کدام روش برای انتقال به خودرو بهتر است؟
اگر بیمار توان ایستادن و همکاری دارد، انتقال دستی یا تخته انتقال می‌تواند برای مسیر کوتاه مناسب باشد؛ البته فقط بعد از آموزش و ارزیابی درست. صندلی انتقال نیز برای رساندن بیمار تا کنار خودرو کاربرد دارد.
اما برای بیماری که کاملاً وابسته است، وزن خود را تحمل نمی‌کند، بدن سنگینی دارد یا انتقال دستی او برای مراقب دشوار است، بالابر بیماری که مشخصاً قابلیت انتقال به خودرو دارد، بهترین گزینه در این مقایسه است. چنین وسیله‌ای باید ظرفیت کافی، جلیقه سازگار، حرکت پایدار و ابعاد مناسب برای خودرو داشته باشد.
رونیا به‌عنوان شرکت تولیدکننده بالابرهای باکیفیت، بالابرهای بیماری با قابلیت انتقال به خودرو ارائه می‌کند؛ دستگاهی که پس از تا شدن، روی صندلی عقب اکثر خودروهای سواری قرار می‌گیرد. این ویژگی، انتقال دستگاه تا محل خودرو و نگهداری آن را ساده‌تر می‌کند و برای خانواده‌ها، مراکز درمانی و مراقبانی که با جابه‌جایی مکرر بیمار روبه‌رو هستند، مزیت مهمی به شمار می‌آید.
برچسب ها :
سلامت,پزشکی,درمان,بالابر بیمار,آلزایمر